تاریخچه تلویزیون | تاریخ تلویزیون در جهان و ایران

تاریخچه تلویزیون

؛ تلویزیون یا دورنما به فرانسوی: Télévision، تلویزیون سامانه ای ارتباطی برای برای پخش و دریافت تصاویر متحرک و صداها از مسافتی دور است. همچنین دستگاه گیرنده در این سامانه، تلویزیون نام دارد. ولی امروزه در ایران به مجموعه فراهم کننده و پخش کننده برنامه های تلویزیونی، سینما گفته می شود. تلویزیون یک کلمه دو بخشی است که زبان یونانی و لاتین می آیید. تل در یونانی به معنای دور است و کلمه ویزیو می آید که به معنای دیدن یا بینایی است. گرچه اختراع تلویزیون تنها توسط یک نفر انجام نگرفت ولی کسی که این اختراع را کامل و قابل استفاده کرد، شخصی به نام “جان لاجی برد” بود. وی در روز سیزدهم اوت 1888 در “هلنسبرگ” واقع در نزدیکی “کلاسگو” اسکاتلند به دنیا آمد. پدر او یک کشیش تحصیل کرده بود، ولی در فقر به سر می برد. “جان” هنگام تحصیل در مدرسه به حدی از خود هوش نشان داد که حتی در 12 سالگی به کمک همکلاسی هایش یک خط تلفن به وجود آورد. وی در سال 1923 درحالی که از عمرش 34 سال می گذشت به لندن مراجعه کرد و تصمیم گرفت به هر قیمتی که شده اختراع تلویزیون خود را تکمیل کند. سرانجام تلاش های مستمر او در بهار 1924 ثمر داد و او توانست سایه صلیب مالتیس را تا فاصله سه یارد منعکس کند. متاسفانه در این زمان او پول کافی برای ادامه دادن به آزمایش های خود در اختیار نداشت. برای حل این مشکل اعلامیه هایی جهت دریافت کمک در روزنامه چاپ کرد. در نتیجه ی این اعلانات او توانست مقداری پول فراهم آورد. در دوم اکتبر 1925 برد برای انتقال تصاویر روی پرده دستگاه دیگری ساخت. وقتی که آپارات را به کار انداخت از نتیجه ای که حاصل شد تعجب کرد زیرا حالا دیگر تمامی تصاویر به طور کامل و بدون نقص به روی پرده ظاهر گشتند. در ژانویه 1925 برد توانست با موفقیت نمایش تلویزیونی خود را نشان دهد. و بدین ترتیب وسیله دیگری به جهانیان معرفی شد، که توانست در عرض چند دهه در کل دنیا محبوب گردد و هم اکنون بعنوان گسترده ترین و محبوب ترین رسانه جهانی محسوب شود.

جان لوجی برد(زاده 14 اوت 1888 – مرگ 14 ژوئن 1946)

تاریخ تلویزیون در جهان

تاریخچه تلویزیون ؛ تاریخ پیدایش تلویزیون به سال ۱۸۸۴ میلادی برمی‌گردد. زمانی که یک دانش آموز آلمانی به نام پائول نیپکو نخستین سیستم الکترومکانیکی تلویزیونی را با توانایی انتقال یک تصویر ثابت اختراع کرد. این سیستم به‌ وسیله لنز و یک عکس و یک صفحه چرخشی کار می‌کرد (صفحه نیپکو). روزنه‌ های چهارگوش (سوراخ‌ های کوچک) بر روی صفحه بریده‌ شده بودند و خط‌ های عکس را تا جایی که عکس کاملاً پویش شود دنبال می‌کردند. هر چه تعداد این روزنه‌ ها بیشتر می‌ شد خط‌ های بیشتری هم دنبال می‌شدند، و از این رو جزئیات بیشتری هم نمایان می‌شد. دستگاه نیپکو تا پیشرفت فناوری تقویت‌کننده الکترونیکی لامپ خلأ و لامپ پرتو کاتدی عملاً قابل استفاده نبود. در سال ۱۹۰۷، بوریس روزینگ دانشمند روس برای نخستین بار توانست با استفاده از لامپ پرتو کاتدی در دستگاه گیرنده تلویزیونی، شکل‌های ساده هندسی را از طریق تلویزیون منتقل نماید. در سال ۱۹۲۳، ولادیمیر زوریکین دانشمند دیگر روس صفحه نیپکو را با یک عنصر الکترونیکی جایگزین کرد. این موضوع باعث به‌ وجود آمدن سطح بالاتری از جزئیات بدون افزایش تعداد پویش ها در واحد زمان شد. در سال‌ های نخست دهه ۱۹۰۰ (۱۲۸۰ خورشیدی) مهندسان دریافتند که می‌توان تصویر را با استفاده از امواج رادیویی فرستاد. اما این کار تا سال ۱۹۲۶ (۱۳۰۵ خورشیدی) عملی نشد. سرانجام جان لوگی برد دانشمند اسکاتلندی با استفاده از دیسک نیپکو برای نخستین بار موفق شد تصاویر متحرک تلویزیونی ضد نور (در سال ۱۹۲۵) و تصاویر متحرک سیاه و سفید در سال (۱۹۲۶) را در لندن منتقل نماید. اختراع جان لوگی برد نخستین انتقال تصویر واقعی تلویزیونی به شمار می‌رود. تنها یک سال بعد در ۱۹۲۷، جان لوگی برد نخستین دستگاه ضبط تصاویر ویدئویی را اختراع کرد. وی با استفاده از مدولاسیون توانست سیگنال‌ های دوربین تلویزیونی خود را تا حد سیگنال‌ های صوتی تغییر دهد و سپس آن ها را روی صفحه ضبط صوت ۱۰ اینچ ضبط کند. چند صفحه از ویدئوهای ضبط شده جان لوگی برد باقی‌ مانده‌ اند که ویدئوهای ضبط شده در آن ها در دهه ۱۹۹۰ با استفاده از تکنولوژی دیجیتال استخراج و بازسازی شدند. جان لوگی برد همچنین تلویزیون رنگی مکانیکی را در سال ۱۹۲۸ عرضه کرد. سیستم برد کاملاً با لامپ تصویر الکترونیکی و دوربین‌ های امروزی متفاوت بود. در سیستم او تصویر به کمک صفحه گردان عظیمی به طور مکانیکی، روییده می‌شد. این صفحهٔ گردان سوراخ‌ هایی برای عبور نور داشت. کیفیت اولین تصاویر او خیلی بد بود و فقط ۳۰ خط داشت. اولین تلویزیون مکانیکی از صفحه نیپکو با سه فنر مارپیچ استفاده می‌کرد که هر فنر برای یکی از سه رنگ اصلی (قرمز، سبز، آبی) به‌ کار برده‌ می‌شد، در آن زمان عده ی کمی از مردم دستگاه تلویزیون داشتند و داشتن تجربه تماشای تلویزیون اهمیت چندانی نداشت. در سال ۱۹۳۵ اولین سیستم تلویزیون الکترونیکی توسط شرکت EMI شرح داده شد. در سال ۱۹۳۹ شانزده شرکت در آمریکا شروع به ساخت یا طراحی برای ساخت دستگاه تلویزیون الکترونیکی کردند. در سال ۱۹۴۱ کمیته‌ ای بین‌ المللی سیستم های تلویزیونی NTSC یک مجموعه راهنما برای مخابره تلویزیون الکترونیکی ارایه داد. دهه ۱۹۵۰ یک دوره زمانی مهم و طلایی در پیشرفت تلویزیون به شمار می‌ آید. مبدأ تلویزیون‌ های سیاه سفید سال ۱۹۵۶ است. هزینه دستگاه تلویزیون سر انجام در این زمان کاهش پیداکرد در سال ۱۹۵۳ (۱۳۲۲ خورشیدی) تلویزیون رنگی و در دو دههٔ اخیر تلویزیون‌ های مسطح اختراع شدند. منشاء تلویزیون امروزی می‌تواند در زمان گذشته با کشف خاصیت هدایت نوری ماده سلنیم توسط ویلوگبی اسمیت در سال ۱۸۷۳و اختراع دیسک اسکن توسط پاول نیپکوو در سال ۱۸۸۴ بررسی و ردیابی شود. همه سیستم های عملی و کاربردی تلویزیون از این اصل بنیادی اسکن یک تصویر برای تولید سیگنال های سری زمانی برای نمایش آن می‌باشند. این نمایش تصویری سپس به وسیله‌ ای ارسال می‌شود که برخلاف عمل اسکن کردن عمل می‌کند. دستگاه آخری، تلویزیون (یا دستگاه تلویزیون) است که با توجه به توانای های چشم انسان تصویر یکسان و مناسبی تهیه و نمایش می‌دهد. نخستين فرستنده تلويزيوني تاريخ ايران ساعت پنج بعد از ظهر جمعه يازدهم مهرماه سال 1337 آغاز به کار کرد. در دهه 30 هجری شمسی، وقتي دولت وقت سرگرم تدارک زمينه و طرح‌ ريزی براي ايجاد تلويزيون بود «حبيب‌الله ثابت پاسال» از بخش خصوصی پيش دستی کرد و پيشنهاد تاسيس يک ايستگاه فرستنده تلويزيونی را ارائه داد. به گزارش خبرگزاری مهر، از آن جا که پاسال از اعتماد دربار برخوردار بود، با پيشنهاد او موافقت شد و مجلس شورای ملی در تيرماه سال 1337 ماده‌ ای با چهار تبصره مصوب کرد که به موجب آن اجازه داده می شد يک فرستنده تلويزيونی زير پوشش وزارت پست و تلگراف و تلفن در تهران ايجاد شود. اين فرستنده تا پنج سال از پرداخت ماليات معاف بود و تمامی برنامه‌ های آن از مقررات اداره کل انتشارات پيروی می کرد.
تکنیک‌ های الکترومکانیکی پیش از جنگ جهانی دوم به طور قابل ملاحظه‌ ای توسط چارلز فرانسیس جنکینز و جان لوگی برد توسعه و تکمیل شد. تلویزیون به خاطر ارائه تصویر از رادیو جاذبه بیشتری دارد و بعد تازهای به آن ارائه می‌کند چشم ها را به خود خیره می‌کند و به علاوه فهم پیام را آسان تر می‌ کند چون تصویر و صدا اطلاعات کامل تری به مخاطب می‌ دهد تلویزیون از جهت کنترل و تسلط بر افکار عمومی رسانه‌ ای بسیار قوی و موثر است در کشورهای پیشرفته امروزه رادیو به عنوان وسیله ارتباط بین اللمل مورد استفاده قرار می‌گیرد. پخش منظم برنامه‌ ها در ایالات متحده آمریکا انجام شد بریتانیای کبیر، آلمان، فرانسه، اتحاد جماهیر شوروی پیش از جنگ جهانی دوم بود. اولین پخش تلویزیونی منظم با سطح مدرن که (۲۴۰ خط یا بیشتر) تعریف می‌شود، در بریتانیا در سال ۱۹۳۶ انجام شد، بزودی به «سیستم A» با ۴۰۵ خط ارتقاء یافت. شبکه‌ های پخش محلی در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۶ شروع به کار کردند و تا اواسط دهه ۱۹۵۰ تلویزیون بخش عمومی و همگانی زندگی آمریکایی شد. وقتی که پخش از طریق هوای آمریکای شمالی در اول هزینه‌ های جانبی برای مشتریان (به عنوان مثال هزینه دسترسی و استفاده بیشتر و نگهداری تجهیزات و سخت‌ افزار) نداشت و پخش کنندگان تلویزیونی قبلا هزینه‌ های خود را از طریق درآمدهای پخش آگهی تأمین می‌کردند، مشتریان تلویزیون ایالات متحده آمریکا به طور فزاینده‌ ای برنامه‌ های دلخواه خود را از طریق ثبت نام در سیستم تلویزیون کابلی یا فرستنده‌ های ماهواره‌ ای مستقیماً به خانه خود بدست آوردند. در بریتانیا از سوی دیگر، صاحبان هر تلویزیون باید هزینه مجوز تلویزیون را بطور سالیانه پرداخت کنند. در دهه ۱۹۶۰ ژاپنی‌ ها با استانداردهای NTSC موافقت کردند. تاریخچه تلویزیون ؛ در اواخر همان دهه اروپا دو استاندارد جدید مخابره تلویزیون معرفی کرد:

SECAM: استاندارد پخش تلویزیونی در فرانسه و خاورمیانه و قسمت‌هایی از اروپای شرقی.

PAL: استاندارد تلویزیون حکم فرما در اروپا.

تاریخچه تلویزیون ؛ اولین تلویزیون رنگی به وسیله تکنولوژی‌های پردازش سیگنال دیجیتالی مجتمع، در سال ۱۹۸۳ به بازار عرضه شد.

تاریخچه تلویزیون ؛ در یک جلسه در سال ۱۹۹۳ گروه تصویر متحرک (MPEG) تعریف ویدیو، صوت وسیستم های MPEG-2 را کامل کردند. از تاریخ ۱۹۹۹ بیشتر رسانه‌های ارتباط به تکنولوژی دیجیتال تغییر پیدا کردند.

تاریخچه تلویزیون ؛ در ژانویه ۲۰۱۳، ال‌ جی الکترونیکت نخستین تلویزیون تجاری بر پایه دیود گسیل نور ارگانیک (OLED) را روانه بازار کرد. صفحه تلویزیونی این نسل از نمایشگرها به نسبت تلویزیون‌های ال‌ سی‌ دی متداول و نمایشگرهای پلاسما بسیار نازک‌تر، کارآمدتر، تواناتر و واضح‌ تر هستند.

تاریخ ورود تلویزیون به ایران

تاریخچه تلویزیون ؛ فکر راه اندازی تلویزیون در ایران به سال 1335 بر می گردد. جوانی به نام “آقای کازرونی”، اهل اصفهان که از یک خانواده ثروتمند بود و در خارج از کشور کارگردانی سینما خوانده بود به این فکر افتاد که در ایران تلویزیون تاسیس کند و از این طریق یک منبع درآمد مطمئنی را برای خود ایجاد کند. حتی با شرکت های خارجی ای که فرستنده های تلویزیونی تولید می کردند وارد مذاکره شد اما این صحبت ها به نتیجه نرسید و توافقی انجام نشد. اما تلاش برای واردکردن تلویزیون به ایران متوقف نشد و توسط افراد دیگری پی گرفته شد. در دهه 1330 ایجاد سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران مطرح شد، ولی عملی شدن این طرح تا سال ها به تعویق افتاد. تولید تصویر، آن هم به صورت چند ساعت در روز، کار چندان ساده ای نبود و نیازمند سرمایه خصوصی و هفتگی بود. به همین دلیل “حبیب الله ثابت پاسال”، سرمایه دار بخش خصوصی، تأسیس یک فرستنده تلویزیونی را به دولت وقت پیشنهاد داد و دولت نیز پیشنهاد او را پذیرفت و برای آن که کار جنبه قانونی داشته باشد، مجلس شورای ملی در تیر ماه سال 1337، ماده ای با چهار تبصره به تصویب رساند که به موجب آن، اجازه داده شد فرستنده تلویزیونی در تهران زیر پوشش وزارت پست و تلگراف و تلفن ایجاد شود. این فرستنده تا پنج سال از پرداخت مالیات معاف بود و تمام برنامه های آن از مقررات اداره کل انتشارات پیروی می کرد. نخستین فرستنده تلویزیون ایران در ساعت 5 بعد از ظهر جمعه 11 مهر ماه سال 1337، اولین برنامه خود را پخش کرد. این فرستنده که تلویزیون ایران نامیده می شد در ابتدا هر روز، ازساعت 18 تا ساعت 22 برنامه داشت. تاریخچه تلویزیون

روزنامه اطلاعات در یادداشتی دو روز بعد از افتتاح فرستنده تلویزیون، این اتفاق را یک جهش اجتماعی در ایران خواند و نوشت:

«… صرف نظر از اختراعات وحشت انگیز جنگی، هنوز تلویزیون آخرین و جدید ترین اختراعی است که علم و تمدن انسانی به آن دست یافته… تلویزیون تنها وسیله تفریح و تفنن نیست بلکه در درجه اول از حساس ترین وسایل ارتباطی بوده و در تمام کشورهایی که از آن بهره مندند مورد استفاده آموزشی و هنری قرار می گیرد. بدین ترتیب ملاحظه می گردد که این وسیله جدید با استقبال خوبی در ایران مواجه شد و مطبوعات آن را وسیله ای برای جهش اجتماعی و فرهنگی و تقویت فرهنگ عمومی و دانش و معلومات مردم در زمینه های مختلف می دانستند. تلویزیون ایران در ابتدا به صورت کاملاً خصوصی اداره و هزینه های آن از آگهی های تبلیغاتی تأمین می شد. ایستگاه فرستنده تلویزیونی پس از یک سال فعالیت، برنامه های روزانه خود را در تهران به پنج ساعت افزایش داد و درسال 1340، فرستنده دیگری در آبادان و یک فرستنده تقویتی در اهواز تأسیس کرد.

تاریخچه تلویزیون ؛ در تاریخ ششم تیر ماه سال 1346 مجلس شورای ملی لایحه دولت درباره تشکیل سازمان تلویزیون ملی ایران را – که قبلاً به تصویب مجلس شورای ملی رسیده و مجلس سنا در آن اصلاحاتی کرده بود – مجدداً مورد شور قرار داد و به تصویب رساند.

تاریخچه تلویزیون ؛ سرانجام پس از تصویب طرح ایجاد “تلویزیون ملی ایران”، یک ایستگاه کوچک به وجود آمد و با امکاناتی ساده پخش برنامه های آزمایشی را از سال 1345 آغاز کرد. امکانات فنی تلویزیون در آن زمان به یک استودیو، سه دوربین و دو دستگاه ضبط مغناطیسی محدود می شد و از آن جا که فرستنده تلویزیون ایران با سیستم 525 خطی آمریکایی کار می کرد و سیستم تلویزیون ملی 625 خطی اروپایی بود، تلویزیون ملی با نصب یک فرستنده دو کیلو وات با سیستم 525 خطی بر بالای ساختمان هتل هیلتون، امکان استفاده از این شبکه را برای همه دارندگان تلویزیون با سیستم های مختلف، امکان پذیر کرد. مدتی کمتر از دو سال از تاسیس تلویزیون ملی نمی گذشت که در 17 مرداد 1347 نخستین مرکز شهرستانی تلویزیون ملی در ارومیه گشایش یافت و چندی بعد مرکز تلویزیونی بندرعباس به کار افتاد. مراکز تلویزیونی به تدریج یکی بعد از دیگری در شهرهای مختلف شروع به فعالیت کردند و پیام های سیاسی، فرهنگی و تفریحی را طبق ماموریت هایی که برنامه ریزان حکومت تعیین کرده بودند، به قشرهای وسیع تری از مردم رساندند. هم اکنون و پس از گذشت شش دهه از ورود تلویزیون به ایران، بیش از 50 شبکه داخلی و برون مرزی تلویزیونی در ایران تولید برنامه کرده و در تمامی نقاط ایران قابل دریافتند. این مسئله به معنای رشد کمی شگفت انگیز در تعداد شبکه های تلویزیونی در ایران و گسترش خیره کننده تلویزیون و برنامه های تلویزیونی در این کشور است.

تکنولوژی

اجزای یک سیستم تلویزیون

تاریخچه تلویزیون

اجزای یک سیستم تلویزیونی عبارتند از :

یک منبع تصویر: این می‌تواند یک دوربین ویدئوی حرفه‌ای برای عکس برداری زنده و ارسال فیلم باشد.

یک منبع صدا

یک فرستنده: که یک یا چند سیگنال تلویزیونی را با اطلاعات تصویر و صدا برای ارسال مدوله می‌کند.

یک گیرنده: (تلویزیون) که سیگنال های تصویر و صدا را دوباره از پخش تلویزیونی بازیابی می‌کند.

یک وسیله نمایشگر: که سیگنال های الکتریکی را به نور مرئی تبدیل می‌کند.

یک وسیله صوتی: که سیگنال های الکتریکی را به امواج صدا تبدیل می‌کند که همراه تصویر پخش می‌شوند.

تاریخچه تلویزیون ؛ سیستم های کاربردی تلویزیون شامل تجهیزاتی برای انتخاب منابع مختلف تصویر، مخلوط و ترکیب کردن تصاویر از چندین منبع به صورت یک تصویر، درج سیگنال های ویدئویی از قبل ضبط شده، همزمان کردن سیگنال های منابع مختلف، و تولید تصویر مستقیم با کامپیوتر برای منظورهایی مانند معرفی اطلاعات ایستگاه پخش می‌باشد. ارسال می‌تواند از طریق هوا و توسط فرستنده‌های زمینی، از طریق کابل های فلزی یا نوری، یا توسط رادیو با ماهواره صورت گیرد. ممکن است در هر جایی به صورت زنجیروار سیستم های دیجیتال تعبیه شوند تا امکان کیفیت بهتر ارسال تصاویر را فراهم سازند، پهنای باند ارسال را کاهش دهند، افکت های مخصوص اضافه کنند، و امنیت و حفظ اطلاعات ارسال شده را جهت جلوگیری از دریافت آن توسط کسانی که دراین سرویس ها ثبت نام نکرده‌ اند فراهم کنند.

تجهیزات جانبی تلویزیون

امروزه بسیاری از تجهیزات جانبی برای تلویزیون وجود دارد که شامل کنسول های بازی کامپیوتری و ویدئویی، ضبط کننده ویدیو کاست، جعبه بالایی برای تلویزیون کابلی، تلویزیون ماهواره ای DVB و دستگاه های BVB-T، گیرنده تلویزیون دیجیتال، پخش کننده های DVD، یا ضبط کننده ویدئوی دیجیتالی می باشند. بازار وسایل جانبی به رشد خود همگام با توسعه تکنولوژی جدید ادامه داده است

نوشتن نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *